ความรักของคนเรานั้นมีหลายอย่าง

     เป็นที่รู้กันดีว่าคนเราคิดที่จะอยู่ด้วยกันแล้วนั้นต้องมีความไว้เนื้อ เชื่อใจกัน อย่ามีความระแวงกัน       ถ้าไม่มีใครตามจิกใคร ก็คงไม่มีปัญหาอะไรให้ทะเลาะ ทุกอย่างดูเหมือนจะดีขึ้น หนทางความรักน่าจะสดใสขึ้น แต่ทำไมกลับรู้สึกว่ายิ่งไว้ใจอีกคนมากเท่าไร ความห่างเหินระหว่างคนสองคนก็เพิ่มขึ้นเท่านั้น ปัญหาเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ที่การ "ไม่เชื่อใจ" แต่ที่รู้สึกห่างเหินกันมากขึ้น เป็นเพราะความเชื่อใจนั้นมี "มากกเกินไป"

          มีหลายคนเชื่อมั่นเหลือเกินว่า "ทำดีที่สุดแล้ว" ก็ทั้งรัก ทั้งให้เกียรติ ทั้งเชื่อใจ ไม่เคยโทรไปตามจิกเหมือนที่เคย ให้เวลาเขาได้อยู่กับเพื่อน ยอมอยู่คนเดียวบ้าง เพื่อให้เขาได้มีโลกส่วนตัว เรา "ทำเพื่อคนที่เรารัก" อย่างดีที่สุด เพราะคิดว่าสิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น จะทำให้ความรักไปกันรอด แต่เราคงลืมไปอย่างหนึ่งว่า การเชื่อใจใครสักคน กับการละเลยใครสักคน มันมีเส้นบาง ๆ กั้นอยู่นิดเดียว ถ้าทำอย่างใดอย่างหนึ่ง "เกิน" ไปเพียงนิด ความรู้สึกที่อีกคนจะได้รับย่อมเปลี่ยนไปทันที

          ความ รักก็เป็นอย่างนี้แหละ...มันยากตรงที่เรากะเกณฑ์อะไรไม่ได้ ความพอดีของแต่ละคน ไม่เคยเหมือนกัน ดังนั้น สิ่งที่เราคิดว่า "พอดี" แล้ว สำหรับการเว้นระยะห่าง อาจกลายเป็น "ช่องโหว่" ที่เราสร้างขึ้นโดยไม่รู้ตัวก็ได้